Lokamo i Twoja kasa

Kasę podłącza właściciel konta w panelu Lokamo, w sekcji POS. Dla GoPOS, Fodimi i Syrve wpisuje się dane dostępowe z panelu dostawcy. Dotykacka ma prawdziwy ekran zgody: klikasz „Połącz”, wybierasz swoją chmurę, zatwierdzasz i wracasz do Lokamo z gotowym połączeniem.

Zapis nie idzie na ślepo. Lokamo najpierw wykonuje test połączenia na Twoim lokalu i zapisuje konfigurację dopiero wtedy, gdy test przejdzie. Martwa integracja w bazie wygląda potem jak działająca, a to najgorszy możliwy stan do zdiagnozowania w środku serwisu.

Klucze trafiają do osobnego miejsca, do którego sięga wyłącznie serwer Lokamo. W konfiguracji widocznej dla obsługi zostaje z sekretu tylko skrócony ślad, cztery ostatnie znaki. Potem uruchamiasz synchronizację karty i porównujesz ją z kasą. Wysyłki zamówień nie włączasz sam: to ostatni krok i robimy go razem z Wami.

To nie jest dwukierunkowa synchronizacja i nie warto na nią liczyć. Karta jedzie wyłącznie z kasy do Lokamo. Zmiana ceny po stronie Lokamo nie wróci na kasę, a pozycja dopisana w Lokamo nie pojawi się w POS.

Synchronizacja karty jest uruchamiana ręcznie przez właściciela, a nie w tle co godzinę. To decyzja, nie brak: karta gościa nie ma prawa zmienić się w środku serwisu bez wiedzy lokalu. Pozycja, która zniknęła z kasy, nie jest kasowana w Lokamo, tylko przestawiana na niedostępną, żeby historia zamówień się nie rozjechała.

Integracja nie przenosi płatności, fiskalizacji ani stanów magazynowych. Rozliczenie zostaje po stronie kasy. Nie każdy z czterech systemów oddaje też tyle samo: warianty i dodatki mapują się w każdym inaczej, a jeden z nich nie oddaje ich dziś wcale. Szczegóły są na stronie konkretnej kasy.

Zamówienie trafia do kolejki, zanim gość zobaczy potwierdzenie, więc zerwane połączenie w połowie drogi nie gubi go po cichu. Pierwsza próba wysyłki idzie od razu, kolejne po minucie, dwóch i trzech.

Po czterech nieudanych próbach zamówienie zostaje oznaczone jako niedostarczone, a karta zamówienia w panelu obsługi mówi wprost, że trzeba wbić je ręcznie. To jest celowe: zamówienie przy stoliku, które nie dotarło do kasy w kilka minut, jest incydentem operacyjnym, a nie zadaniem w tle, i nikt nie chce automatycznej wysyłki pół godziny po tym, jak kelner wpisał je sam.

Osobny przypadek to odpowiedź niejednoznaczna, czyli sytuacja, w której kasa odpowiedziała, ale nie wiadomo, czy bon powstał. Wtedy Lokamo nie ponawia, bo dwa bony w kuchni kosztują więcej niż jedno wbicie ręczne. Wyjątkiem jest Syrve, gdzie identyfikator zamówienia jest kluczem po stronie kasy i powtórka nie może utworzyć drugiego bonu.

Wysyłka zamówień ma osobny bezpiecznik, niezależny od konfiguracji lokalu, i dziś obie jego zapadki są zamknięte. Pierwsza jest po stronie lokalu: tryb produkcyjny wymaga osobnego potwierdzenia go-live. Druga jest po naszej stronie i działa globalnie: dopóki nie odblokujemy wysyłki na całej instalacji, żadne zamówienie nie wyjdzie do POS, niezależnie od tego, co ustawisz w panelu.

W trybie demo dochodzi do tego trzecie ograniczenie: zamówienie poleci wyłącznie do środowiska testowego wpisanego wcześniej na listę znanych celów, a lista sandboxów jest dziś krótka i uzupełniamy ją, gdy dostawca da nam dostęp.

Brzmi nadmiarowo i ma tak brzmieć. Pomyłka w konfiguracji nie kończy się tu błędem na ekranie, tylko bonem w cudzej kuchni, więc domyślną odpowiedzią systemu na niepewność jest „nie wysyłam”.